Siivekäs, pörhäkkö da razvahine
Meččyahol lämmäs pertizes elettih-oldih kolme vellesty: siivekäs čiučoi, pörhöpiä hiiryt da razvahine lettu.
Elettih hyö sobuh, toine tostu ei abevoittu. Jogahine omua ruaduo ruadoi, toizii avvutti. Čiučoi tuotteli kodih syömisty: jyviä pellolpäi, gribua mečäspäi, pabuu ogrodaspäi. Hiiryt halguo halgai, lettu — pudruo keitti.
Hyvin elettih. Toiči tulou čiučoi ruadoloispäi, kaivoviel pezevyy, istavuu laučale huogavumah. Sil aigua hiiryt halguo kandelou, stolua varustau, kirjoindettuloi luzikkoi lugou. A lettu päčin luo kapusturokkua keittäy, karjal suolal suoluau, kuaššua oppiu.
Istavutah stolah, toine tostu kiitetäh.
Čiučoi sanou:
— Toinah tämä on rokku, hyvä da razvahine!
Lettu vastuau:
— Minähäi olen razvahine, čukeldun padah da järilleh puaspäi hyppiän, vot rokku ongi razvahine.
Syöy čiučoi pudruo da kiittäy:
— Aiga pudro, toinah on pudro!
Hiiryt hänele vastah:
— Minä halguo tuon, hienozekse haukkailen, päččih lykkiän, hännäl tazaitan — hyvin päčis tuli palau, sendäh pudrogi on hiilavu!
— Dai minä, sanou čiučoi, olen kirmei: keriän gribua, tuon pabuu — oletto työ kylläzet!
Muga elettih hyö, toine tostu kiitettih, omua iččiegi kehuttih.
Kerran rubei čiučoi ajattelemah: “Minä päivät kai mečäs lendelen, a hyö kui ruatah? Huondeksel čupukku päčil viruu, vaiku ildupuoleh syömisty rubieu hälizemäh. Hiiri huondeksel halguo tuou da haukkailou, a sit päčile houzou, bokale kiändyy da maguau murginassah. A minä huondekses yössäh olen “mečästämäs”, jygiedy ruaduo ruadamas. Ei rodie nenga enämbiä!”
Tavassah čiučoi rubei jalgoi taputtelemah, siibilöi viuhkuttelemah, kirguu:
— Kerras huomei ruavot vaihtammo!
Ellendetäh lettu da hiiryt, ku nimidä et rua, dai mendih myödäh.
Tossupiän huondeksel lettu lähti meččäh, čiučoi halguo halguomah, hiiryt — syömisty keittämäh.
Vieri lettu meččäh. Vieröy tiedy myöte da pajattau:
Prig-skok,
Prig-skok,
Olen razvahine bokku...
Vieröy häi, a hänele vastah Kettu Rebolaine:
— Kunnebo, lettuine, nenga kiirehtät?
— Mečästämäh.
— A mittustubo sinä, lettuine, pajostu pajatat?
Lettu rubei hyppimäh da pajostu huikkuamah:
Prig-skok,
Prig-skok,
Olen razvahine bokku…
— Hyvin pajatat, sanou Kettu Rebolaine, iče lähembä eistyy. — Prig-skok, sanot?
Sit ku hyppiäy, ku furskau, ku purouhäi letun bokas — am!
A lettu kirguu:
— Piästä minuu, reboi, korbimeččih, gribah, pabuh — mečästämäh!
Reboi hänele vastuau:
— En päistä, minä sinun syön!
Lettu pergihes-pergihes, odva piäzi — bokku reboin hambahih jäi, kodih päi juoksi!
A kois mittustu kummua on!
Rubei hiiryt rokkua keittämäh: midä vai ei pane, a rokku ei ole razvahine, ei olla hyvä, ei olla voihine!
— Kuibo, duumaiččou, — lettu kapusturokku keitti? A, häi padazeh čukelduu da nouzou järilleh, rodieu rokku razvahine!
Muga hyppäi hiiryt padah. Keittävyi, poltihes, odva piäzi! Istuihes hiirine laučale da itköy.
A čiučoi halguo vedeli, toi kylläkse da rubei n’okkimah, pienikse lastuloikse katkailemah. N’okki häi, n’okki, n’okku viäräh meni. Istuihes pengerele da kyynälet silmis ruvettih valumah.
Juoksi lettu koilluo, nägöy: čiučoi istuu pengerel, itköy, n’okku viäräh on mennyh. Juoksi lettu pertih: istuu hiirine laučal, turki poltettu, händäine särizöy.
Konzu nähtih hiiryt da čiučoi, ku letul on bokku syödy, vie enämbäl itkuh puhkettih.
Täs lettu sanougi:
— Nenga ainos rodieu, konzu toine tostu moittiu, omua ruaduo ei tahto ruadua.
Čiučoi huigevuttu laučan uale peityi.
Et nimidä rua, itkiettih-tuskittih da ruvettih elämäh endizeh tabah: čiučoi syömisty hommuau, hiiryt halguo halguou, lettu pudruo da rokkua keittäy.
Mugai nygöi eletäh, priädniekköi syvväh, metty juvvah, meidy teijänke musteltah.
Kiändi karjalakse Ol’ga Smotrova.
