Pertine (rahvahan sarn nügüdläižes tegemižes)
Kus-se, ei muga edahan Kalag’-külӓspӓi, astui uk mecadme i sordi ičeze tohesižen burakon. Kadoti ukoine burakon i jäi se venumaha ted vaste.
Lendi siriči kärbhaine, nägišti burakon i meletab:
— Kacuhtan, mi sigä om südäimes. Ei-ik ole mittušt-ni sömäd.
Burakoižes oli pen’ reiguine, vaiše kärbhaižele voi-ki sinna ličtas. Ličihe sinna kärbhaine, nägišti äjak-se leibmuruid i meletab:
— Sömäd-se täga vähä, a pertine linneb čoma! Sid’ eläškanden-ki, ni üks’ lind ei koki, da i vihm ei kasta.
Eläb kärbhaine päivan, eläb toižen, ei völ ehtind kaikid leibmuruid-ki söda. Sid’ kuleb, lendab siriči säs’k. Ištuihe reigun verhe i küzub:
— Ken pertižes eläb, ken čomaižes eläb?
— Minä elän, kärbhaine-burbotai, a ken sinä oled?
— Minä — säs’k-bizaidai, pästa adivoihe!
— Ka mihe adivoihe, tule, ühtes eläškandem!
Ei ehtind säs’k ličtas burakoho, a reigunno jo bapshaine buzaidab:
— Ken pertižes eläb, ken čomaižes eläb?
— Mö olem kahten: kärbhaine-burbotai da säs’k-bizaidai, a ken sinä oled?
— Minä olen kirjav bapshaine. Om-ik teil sijad minun täht?
— Sijad-se om, da kutak reigun kal’t void ličtas?
— Minei vaiše suugaižed lasketada, en ole sanged, ličemoi!
— Nu ka tule, tule!
Bapshaine burakoho, a reigunno jo möst ken-se buzaidab:
— Ken pertižes eläb, ken čomaižes eläb?
— Kärbhaine-burbotai, säs’k-bizaidai da kirjav bapshaine, a ken sinä oled?
— A minä parm-purekaz olen.
— Ka midä tahtoid?
— Tahtoižin teidennoks tulda.
— Nu ka tule, tule!
Ličihe parm-ki burakoho. Zavodihe heil pagin. Gavedid zavodiba bahvalidas toine toižen edes. Kärbhaine sanub:
— Minä en ole mitte-se mugoine, miččid om äi. Minä olen sur’ kärbhaine. Mö — igähižed kärbhaižed olem, meile kaiktäna uksed om avaitud. Hot’ kuna lenda — long’ om vaumiž. Midä vaiše minä en ole sönu, kus vaiše en ole elänu! Minä eskai kunigahan voileibӓl ištuin. En teda, om-ik ken-ni völ mugoine tetab, kut minä?
— Ka ved’ i mö em olgoi hondombad sindai! Ei midä minun edes kittäs. Kaikil minä otan: čomudel, änel. Ken voib sätas da pajatada paremba, mi minä. Kaik änikod mindai adivoihe kucuba, sötaba, jotaba külläks. Voin purda-ki! Kerdan minä balerinan muga purin, ka hӓn eskai hüppӓhti! En teda om-ik ken mindai paremb?
— A paremb mindai niken ei buzaida. Bzzzzzz! Minä kaikjal lendan. Kerdan lendint habi en sordand. Lendin minä motorha… kaik kut pöl’gästuiba! Oli kidoid! En teda, om-ik ken-ni rohktemb da hotkemb mindai.
— A minun än’ om hoik i heläidai! Purin-ki lujas kibedas! Minä eskai Kalagen pӓmehen purin. Koume pӓivӓd nenad sibiti. En teda om-ik ken mindai vӓgevamb?
Zavodiba hö ridelta, ken heišpӓi om paremba kaikid.
Äkkid siriči ajoi edenoi.
— Midä tö ridlet? Tulgat kargaidamha!
Unohtiba kaik gavedid ičeze ridas, kargaidaškanziba.
Lendi siriči paskač. Kuleb, mitte ilo om.
Tuli paskač lӓhemba puzuižennoks, kacub reighu, a sigä kӓrbhaine, bapshaine, sӓs’k da parm haigaba. Ka kut zavodib paskač nagrda! Äkkid lӓmoi sambui. Muzik lopihe. Gavedid čududelihe:
— Mi om tehnus?
— Olet čudilkod! Et-ik tekoi, miše tämbei kohenduzradoid om?! Ved’ Petroskoišpäi Kalagehe uz’ asfal’t pandas. Naku lämoi sambui-ki. Iče internetas uzišton lugin. Sebranikad, a tö mugoižed vesläd da ilokahad olet, ka minä tegen videon da panen rutubha, million kacundad linneb!
I naku kaik gavedid el’genziba:
— Sebranikad, ei pida meile ridelta da hval’das!
— Ка!
— A pidab veslӓs mӓnetada aigad!
— Da toižid iloitelda!
I tuli heišpӓi kaikid popul’arižemb muzik-grupp mecas. Sebranikad kargaižiba, pajatiba, tegiba ilokahid videoid paskačun tӓht i nikonz enamba ei ridelgoi. Naku sarnale-ki lop!
